Eerlijk zijn en leven vanuit LIEFDE!

Moeder of vader zijn.. De meest uitdagende, levensveranderende, waardevolle, liefdevolle, pijnlijke, energie-gevende en -nemende taak die er is. In theorie lijkt het allemaal zo makkelijk. Maar in de praktijk weten we allemaal dat dat niet altijd zo is. Soms voel je zoveel liefde voor je kind dat je bijna ontploft. En soms triggeren ze je in emoties waarvan je niet eens wist dat je ze had. Boosheid, frustratie, wanhoop, angst, zorgen, verdriet, pijn. Het is dan makkelijk om deze gevoelens te koppelen aan het gedrag van je kind. Om het buiten jezelf te leggen en het gedrag van jouw kind te zien als het “probleem”.  In de maatschappij waarin we leven lijkt het ook normaal om de oorzaak van iets buiten jezelf te zoeken. Dit hebben wij vaak zo geleerd van onze ouders, die het ook weer van hun ouders hebben geleerd.

Maar wat als we vanaf nu echt eerlijk gaan zijn, naar onszelf, naar onze kinderen, naar het grotere geheel. En wat als we vanaf nu bij ALLES wat er in ons leven gebeurt naar binnen gaan en de ruimte nemen om te voelen wat er in onszelf aangeraakt wordt. In plaats van onze energie naar buiten te richten en de oorzaak buiten onszelf te zoeken. Wat kom je dan tegen?

Ouders onderling hoor je regelmatig “mopperen” over hun kinderen, dat ze vervelend zijn, niet luisteren of blijven zeuren of piepen. En als we dan toch eerlijk zijn, daar maken we ons allemaal wel eens schuldig aan toch?😉Want dat is wat we gewend zijn en dat is makkelijk. Maar als we ECHT eerlijk zijn en ons kwetsbaar op durven te stellen, benoemen wat we voelen in onszelf, in plaats van dit op ons kind af te schuiven. Wat voor gesprekken gaan we dan hebben? Wat als je eerlijk deelt dat je het wel eens moeilijk vind en dat je kind je triggert in een boosheid of een frustratie waar je zelf ook bang van wordt. Hoe zou jij zelf reageren als een ouder dit tegen jou zegt? Ik denk dat de meesten het een verademing vinden om te horen dat ze niet de enige zijn én het juist fijn vinden om open en eerlijk te delen wat ze bezig houdt. Zonder daar je kind tekort mee te doen en in een negatief daglicht te zetten.

Er zit zoveel oordeel op het open en eerlijk delen van je eigen kwetsbaarheid. In de eerste plaats de oordelen die we over onszelf hebben: “ik ben geen goede vader/moeder”, “als mijn kind mij zo boos kan maken, ben ik zeker niet normaal”, “bij de buren lijkt het allemaal zo makkelijk te gaan, ik doe vast iets verkeerd”, “ik loop steeds tegen hetzelfde patroon aan, ik faal als vader/moeder”. En zeker als je al wat bewuster bezig bent met persoonlijke ontwikkeling: “lukt het nou nog niet, je weet het toch allemaal zo goed”, “hoe kan mijn kind mij nou zo triggeren, ik ben weer helemaal terug bij af”. Zo veroordelen we onze eigen kwetsbaarheid en onze eigen pijnlijke gevoelens. En als we onszelf, DE BELANGRIJKSTE PERSOON IN JE LEVEN, al veroordelen. Denken we dat de rest van de wereld dit ook zal doen en houden we het liever voor ons dat we kwetsbaar zijn, gaan we nog harder ons best doen om het goed te doen voor de buitenwereld. Of gaan we het onbewust nog harder op ons kind afschuiven dat zijn/haar gedrag het “probleem” is. Zo komen we in een vicieuze cirkel, die we met zijn allen in stand houden.

We leven allemaal onze eigen waarheid. Deze waarheid is gekleurd door onze opvoeding, levenservaringen, onbewuste overtuigingen, oordelen en onze gemoedstoestand. Deze waarheid is continue in beweging. Als je er eens goed over nadenkt is het eigenlijk toch raar dat we verwachten van een ander dat ze ons 100% begrijpen, het leven precies zo zien zoals wij dat zien. Als ze niet aan onze verwachtingen voldoen, we ze daar op af gaan rekenen. Dan gaan we ons beklag doen bij anderen, hoe belachelijk iemand reageert, doet of spreekt. De ander tegen wie je dat zegt maakt zich daar ook druk en boos over en vertelt dit verder aan nog een aantal anderen en zo wordt er een olievlek verspreid van negatieve energie.

Pura kids gelooft dat dit ook anders kan. Dat we allemaal zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen leven en dat als we alleen naar binnen gaan bij een minder leuke ervaring en dit oplossen in onszelf in plaats van in de buitenwereld, de wereld een stuk mooier wordt.

En laten we daarbij ook proberen om alle wrok, negativiteit, boosheid en oordelen over wat ons in het verleden is “aan gedaan” los te laten en ook hierbij naar binnen te keren. WAT het ook is, hoe erg het ook is geweest. Al is het net gebeurd of al jaren geleden. Het feit dat jij er op dit moment nog negatieve gevoelens van krijgt en het op de ander af schuift, maakt het tot jouw eigen probleem en houdt de negatieve gevoelens in stand. Bij jezelf naar binnen gaan en voelen hoe pijnlijk of verdrietig iets is geweest en dit de ruimte geven, zonder de ander daar nog voor te veroordelen of te straffen is het grootste geschenk wat je jezelf kan geven. Zodra er ruimte komt, komt er heling van alle gevoelens die zo pijnlijk waren dat je ze op de ander af wilde schuiven. Zodra deze heling komt, komt er kwetsbaarheid, maar ook openheid en liefde. Zodra jouw eigen pijnpunten en blokkades oplossen en de energie weer vrij kan stromen, zal je ook de liefde voor je kind weer meer voelen stromen en neemt jouw kind deze positieve energie over. En het niet op de ander projecteren wil niet zeggen dat je alles hoeft te pikken. Vanuit de liefde die je voor jezelf voelt kan je een gezonde grens aangeven en zeggen dat je iets niet prettig vind of iets niet accepteert.

Als wij zo in het leven gaan staan en dit ook aan onze kinderen doorgeven. Zijn wij degene die dit negatieve patroon doorbreekt. Dan groeien onze kinderen op in een wereld waarin we vanuit liefde en respect met elkaar leven. Vanuit zelfliefde, eigenwaarde en gezonde grenzen.

We kunnen zelf de wereld mooier, liefdevoller en beter maken. Vanaf DIT moment, door een keuze te maken. Door te kiezen in liefde te denken in plaats van in negatieve gevoelens. Te beginnen met de liefde voor ONSZELF. Dus laten we lief zijn voor onszelf, ruimte geven aan onze eigen kwetsbaarheid en trots zijn op wat we allemaal hebben bereikt in het leven. Laten we dit doorgeven aan onze kinderen om zo het verschil te maken.

Ik wens dat onze kinderen in zo een wereld opgroeien. Als wij dit gaan leven, volgen onze kinderen vanzelf.